Barucas nueiturnas
Enero 17, 2007
As zinglas d’a mia memoria m’han portau enta ista luenga que amaga más purnas en o calibo d’o que o pueblo que encara a fabla, e o que ya no a fabla e mesmo a disprezia, pueda pensar-se-ne. Nomás cal aguaitar por a plegada d’o Dante que escalibe o fuego e rebelle e ennoblexca as suyas formas. Iste sebastianismo pessoano, mito nazionalista metamorfosiau en literario, aduya a paganos como yo a enzetar un triballo terne e cutiano, de begadas solenco, por a trasfigurazión d’o mito en reyalidat. No importa si triunfamos porque ni a posteridat ni garra inmortalidat nos asperan. A cursa que diya a diya endrezemos será a unica recompensa. O dixó dito Machado: caminán, no bi ha camín, se fa camín en marchar.
Entry Filed under: Uncategorized. .
Trackback this post | Subscribe to the comments via RSS Feed